Lid worden?

Vorstencode

28 december 2016

De nostalgische Vorst

Het is een van de best bewaarde geheimen van Boeskoolstad. Want wie wordt de nieuwe Vorst van de Blaanke Boeskeulkes? Hieronder een cryptisch verhaal om u een handje te helpen bij deze zoektocht. Op 1 januari 2017 is het zover en toont Hij zich aan het publiek bij Grand Café Markant. Na 1 januari laten we op onze site weten waar Hij verstopt zat.

Geef uzelf positieve energie
Stuw uzelf naar grote hoogte
De nieuwe Vorst zorgt voor nieuwe chemie
Hij maakt een eind aan de jaarlijkse carnavalsdroogte

Deze tekst vind ik onder de snelbinders als ik, na een bezoek aan mijn moeder, op de fiets wil stappen om huiswaarts te gaan. Het is eind oktober en het weer wordt guurder en kouder, de herfst krijgt vat op mij. Maar ondanks de frisse avondlucht begin ik van deze tekst toch te gloeien. Opnieuw ben ik uitverkoren om de zoektocht naar de nieuwe Vorst van de Blaanke Boeskeulkes te voltooien. Ik spring op mijn fiets en snel richting huis in het hart van onze mooie Boeskoolstad. Bij de rotonde waar de Enschedesestraat, de Burgemeester Wallerstraat, de Spoorstraat en de Bisschop Balderikstraat elkaar kruizen, glijden mijn gedachten af naar de tijden dat op deze plek de weefgetouwen massaal ratelden, waar werknemers van Gelderman in ploegendiensten zich kapot werkten. Ik heb al meermalen ervaren dat dit soort nostalgische gedachten de huidige wereld er anders uit laten zien, het relativeert de ‘nieuwerwetse’ problemen van deze huidige maatschappij.

Desondanks heeft de periode van textielbaronnen ook veel moois gebracht, denk aan de Engelse Tuin en landhuis De Haer die we te danken hebben aan dezelfde familie Gelderman. Daarnaast heeft de industrialisering ook vakbonden opgeleverd die onder meer heeft geresulteerd in De Koninklijke Harmonie St. Joseph. Zij waren de oorspronkelijke bewoners van het schitterende gebouw waar nu Stadstheater De Bond is gevestigd. Gelukkig heeft de harmonie nog steeds een plek in de schaduw van dat historische gebouw. Deze pareltjes zijn gelukkig bewaard gebleven, maar van de historische binnenstad van Oldenzaal is minder over dan wellicht gewenst. De Gemeente is hierin een slecht schatbewaarder gebleken.

Op dat moment voel ik iets langs mijn voet glijden en schrik ik op uit mijn mijmeringen. Er ligt, ter hoogte van het pand waar nu het bedrijf van Oud-Vorst Joris is gevestigd, een gouden envelop in het maanlicht te schitteren. Ik laat mijn hand over het ouderwetse zegel glijden en scheur de envelop open.

Deze tekst wijst u de weg
Maar alleen als u doet wat ik zeg
Zet uw zoektocht voort rondom het imperium van uw nieuwe residentievader
Wat u daar zult vinden, verklaart dit raadsel nader

Snel vervolg ik mijn weg richting het centrum en zet mijn fiets tegen de muur van De Bisschop, de nieuwe residentie van de BB. Een katholieke naam voor de residentie van een vereniging die een katholiek feest voortzet, het doet me deugd. Wederom dreig ik af te dwalen naar het verleden, daar waar bestuursleden nog met strakke hand over het gevolg regeerden, maar de spanning van het moment wint het van de nostalgie. Ik zoek in en om het pand, maar vind er geen aanwijzing. Ik loop door naar De Dikke Neut maar op deze maandagavond zit de deur op slot en zijn de lichten uit. Enigszins teleurgesteld wil ik verder lopen, maar dan zie ik om het hoekje bij de ‘vreetmuur’ een schaduw in het licht van de straatlantaarn. Ik loop er naar toe en de gedaante fluistert me iets toe:

“Hier zult u niet vinden wat u zoekt, uw bestemming moet ook niet Ter Stege, de laatste loot aan de horecaboom van uw residentievader, zijn. Nostalgie is het toverwoord dit jaar, zoek naar de groene long in het centrum en daar zult U de Hoogheid ontwaren.”

En weg is de gedaante… Enigszins verbouwereerd blijf ik achter en laat de aanwijzing op me inwerken. Nostalgie in combinatie met de groene long kan in mijn optiek alleen maar inhouden dat de nieuwe Vorst zich ergens ophoudt in de Tuin van Soer, de Palthe-tuin of in de tuin van het J.W. Racerhuis. Ik loop richting De Bombazijn om mijn zoektocht aan te vangen. Ik klim over de schutting van de tuin van Soer en probeer me met de zaklamp van mijn telefoon te oriënteren. Ik zie echter niets dat wijst in de richting van de nieuwe Hoogheid. Ik klauter richting de Palthe-tuin en kruip op handen en voeten langs de schutting, het zal mij niet gebeuren dat ik een clou mis. Ik lijk tussen de struiken wel een vos, wroetend in de aarde, op zoek naar de ingang van zijn hol. Maar uiteindelijk zie ik de volgende envelop. Ik ruk deze open en lees de, waarschijnlijk, laatste aanwijzing:

Deze plek, vol van Oldenzaals historie,
Is natuurlijk dé plek voor de Vorst zijn glorie
Uw onderbewustzijn weet inmiddels genoeg
Koppel de hints die ik u aandroeg
Dan zal Hij U belonen
Door zich kort aan u te tonen

En dan valt alles op zijn plek, ik laat de aanwijzingen de revue passeren en daar, achterin de tuin, komt HIJ tevoorschijn, de UITVERKORENE… Zo snel als hij tevoorschijn is gekomen, is hij ook weer vertrokken. Ik kijk hem na hoe hij door de poort richting de Paradijsstraat is vertrokken. Mijn zoektocht is weer volbracht. Ik haal mijn fiets op bij De Bisschop, fiets moe en voldaan naar huis en kruip, mijmerend over vroeger en nu, tevreden onder de wol.

Ralph Steinebach